اچ‌تی‌سی در حال غرق شدن؛ چاره چیست؟

گمان می‌کنم بهترین راه معرفی اچ‌تی‌سی این است که این شرکت تایوانی را در بسیاری چیزها اولین بنامیم. بسیاری از پاکت پی‌سی های قدیمی مانند iMate و iPaq را اچ‌تی‌سی تولید کرده بود و از آن زمان که شاید برند اچ‌تی‌سی زیاد شناخته شده نبود، این غول تایوانی در عرصه PDA و اسمارت فون ها فعالیت می‌کرد. اچ‌تی‌سی بعضی از اولین گجت‌های لمسی را از ۱۵ سال پیش تولید ‌کرده است: پاکت پی سی Compaq iPAQ یکی از انقلابی‌ترین پاکت پی‌سی های دنیا تولید اچ‌تی‌سی است؛ اولین پوسته ویندوزموبایل با نام HTC TouchFlo، اولین گوشی هوشمند غول پیکر با صفحه نمایش ۴٫۳ اینچی که آغازگر تحولی در عرصه صفحه نمایش های موبایلی بود، اولین پاکت پی سی با صفحه نمایش خازنی، اولین اسمارت فون با نسل چهارم مخابراتی ۴G و از همه مهمتر اولین گوشی اندرویدی دنیا همه و همه از تولیدات این شرکت مشهور است که اخیراً آن اعتبار و اقتدار دو سال پیش را ندارد. گوگل اولین گوشی نکسوس خود را برای تولید به دست اچ‌تی‌سی سپرد و سونی اریکسون نیز اولین پاکت پی سی خود را با همکاری اچ‌تی‌سی تولید کرد

دلیل سقوط دو ساله اخیر اچ‌تی‌سی چیست و راه چاره برای این کمپانی کجاست؟

بسیاری کارشناسان سری گوشی‌های گلکسی اس سامسونگ را یکی از مهم‌ترین دلایل مهاجرت کاربران از اچ‌تی‌سی می دانند اما گوشی‌های اچ‌تی‌سی چه چیزی کم دارند؟ اچ‌تی‌سی در One X یکی با استفاده از پردازنده Tegra3، کیفیت ساخت بالا و صفحه نمایش Super LCD2 حداقل روی کاغذ با گلکسی اس ۳ برابری می کند؛ اما چرا کاربران تمایل بیشتری به گلکسی اس ۳ دارند؟

کیفیت محصولات باید بهترین تبلیغ باشد
اولین بودن در هر‌چیزی، دلیل بر بهترین بودن در آن نیست و کاربران اسمارت فون‌ها این را به مرور زمان درک کرده اند. مسابقه برای عرضه اولین‌ها به بازار و عجله برای جذب کاربران همواره مثمر ثمر نیست و بعضی مواقع ممکن است یک اشتباه بزرگ محسوب شود. محصولات بزرگ به صرف زمان و هزینه زیادی دارند و مطمئناً طرفداران وفادار اچ‌تی‌سی ناراحت نمی‌شوند که یکی دو ماه بیشتر صبر کنند، اما در عوض محصولی غیر قابل رقابت و متفاوت تحویل بگیرند. چرا به جای اینکه کاربران و سایت‌های بزرگ آی‌تی به نقد محصولات اچ‌تی‌سی بپردازند، کارشناسان خود این شرکت پیش از عرضه منتقدان اصلی آن نباشند؟

به طور مثال پرچمدار امسال اچ‌تی‌سی، One X را در نظر بگیرید. در زمان معرفی این گوشی در MWC 2012 اچ‌تی‌سی دو عبارت «دوربین فوق‌العاده» و «صدای واقعی» را به عنوان ویژگی‌های اصلی وان اکس برشمرد و همه بی‌صبرانه منتظر عرضه این گوشی شدند تا این صدا و دوربین انقلابی را خودشان تجربه کنند. متأسفانه وقتی این گوشی عرضه شد متوجه شدیم که این ویژگی‌های اصلی آنچنان که تبلیغ شده بودند، انقلابی نیستند و در حقیقت بهتر از آنها مدتهاست که در بازار وجود دارد. به آن اندازه‌ای که اپلیکیشن دوربین این گوشی پیشرفته است و قابلیت‌های جذابی مانند گرفتن بدون تأخیر عکس، عکسبرداری در حین فیلمبرداری و Burst Shot دارد، متأسفانه کیفیت تصاویر گرفته شده چندان دلچسب نیست. سالهاست که کاربران یاد گرفته‌اند مگاپیکسل بالاتر لزوماً به معنای کیفیت بیشتر نیست و مطمئناً اکثر کاربران ترجیح می دهند حدود ۰٫۷ ثانیه در گرفتن تصاویر معطل شوند و در عوض کیفیت عکس‌های بهتری در اختیار داشته باشند. کیفیت فیلم‌های گرفته شده با این دوربین نیز در حد کمی بهتر از متوسط ارزیابی می شود و با وجود وضوح ۱۰۸۰p، سرعت فیلمبرداری محدود به ۲۴ فریم بر ثانیه است.

همین موضوع در مورد «صدای واقعی» نیز صدق می کند. اچ‌تی‌سی ادعا می کند Beats Audio می‌تواند صدا را آن طوری که خواننده قصد داشته، به گوش شما برساند اما اگر تجربه این هدفون‌ها را روی گوشی‌های اچ‌تی‌سی داشته باشید متوجه می شوید یک Equalizer که روی Bass Boost تنظیم شده باشد، می‌تواند با افزایش بیس آهنگ، صدایی تقریباً مشابه هدفون‌های بیتس بر روی گوشی‌های جدید اچ‌تی‌سی را تولید کند. پس دادن بخش زیادی از سهام بیتس به این شرکت توسط اچ‌تی‌سی نیز شاید اعتراف اچ‌تی‌سی در این مورد است که سیاست افزودن این ویژگی به گوشی‌هایش طبق انتظار موفق نبوده است.

با این وجود One X مشخصات قابل ملاحظه‌ای مانند کیفیت ساخت بالا و صفحه نمایش بی نظیر دارد که در معرفی این گوشی تأکید زیادی روی آنها صورت نگرفت.

اچ‌تی‌سی نیاید بازیچه دست اپراتورهای مختلف شود
این اپراتورها هستند که باید وسیله‌ای برای فروش گوشی‌های شرکت‌های مختلف و مشهور باشند، نه اینکه گوشی‌ها به سفارش اپراتورها به فروش روند. به طور مثال دو شرکت اچ‌تی‌سی و اپل در این زمینه کاملاً متفاوت از یکدیگر عمل می کنند. اچ‌تی‌سی در چندسال اخیر گوشی‌های مختلفی را برای اپراتورهای مختلف تولید کرده است و یا گوشی‌هایی را تولید کرده و اجازه تغییر نام آنها را به اپراتورها داده است؛ گوشی هایی مانند Sprint EVO 4G LTE یا Verizon Droid Incredible 4G LTE از این دسته گوشی‌ها هستند. در مقابل اپل تمرکز خود را بر روی ساخت سخت‌افزار و نرم‌افزار بی‌عیب و نقص معطوف کرده است و اپراتورهای مختلف به دنبال آن هستند که یکی از عرضه‌کنندگان خوش‌شانس آیفون باشند. آیفون به مدت سه سال تنها بر روی یک اپراتور امریکا عرضه می‌شد، در صورتی که گوشی‌های اچ‌تی‌سی بر روی همه آنها با اشکال و اسامی مختلف، علیرغم ویژگی‌های یکسان به فروش می‌رفت.

گذشت زمان ثابت کرد که اپل رویه بهتری را در پیش گرفته بود؛ حالا سامسونگ نیز در پرچمدار جدید خود Galaxy S III همین رویه را پیش گرفته است و بر روی همه اپراتورها گوشی خود را با همین نام و همین ظاهر ارائه می‌کند و علیرغم اینکه دو ماه پس از One X گوشی خود را وارد رقابت کرد، فروش موفق‌تری از رقیب تایوانی خود داشته است.‌‌

به نظر من باید اچ‌تی‌سی نیز رویه موفق اپل و سامسونگ را پیش بگیرد؛ شاید فروش گوشی‌ها به صورت کنونی و دادن اختیارات زیاد به اپراتورها در ابتدا از نظر هزینه به صرف اچ‌تی‌سی باشد اما این پراکندگی به وجود آمده نیز چندان به سود اچ‌تی‌سی نخواهد بود. هر چه باشد اچ‌تی‌سی قرار بود با سری One تمرکز خود را روی تعداد محدودی محصول برای کیفیت بیشتر معطوف کند.

اچ‌تی‌سی باید مثل بزرگترها رفتار کند
سال ها پیش تمامی تولیدکنندگان تلفن همراه از نمایشگاه‌های MWC یا CES برای معرفی محصولات خود استفاده می‌کردند و در فضای آن زمان نیز این کار منطقی و عاقلانه به نظر می‌رسید. اما حالا همانطور که می دانید اوضاع تغییر کرده است، اپل سال‌هاست از حضور در نمایشگاه‌های فناوری عمومی اجتناب می‌کند و سامسونگ نیز اخیراً تصمیم گرفته تا محصولات مهم خود مانند گلکسی اس ۳، گلکسی نوت ۲ و گلکسی نوت ۱۰٫۱ را در کنفرانس‌های ویژه خودش معرفی کند.

اچ‌تی‌سی شرکت بزرگی است و بهتر است مانند بزرگترها رفتار کند؛ معرفی گوشی پرچمدار ۲۰۱۲ در یک کنفرانس کوچک در گوشه‌ای از نمایشگاه MWC در حضور تعداد محدودی حضار شایسته شرکت نیست که قصد دارد دوباره بازار اندروید را در دست بگیرد.

رابط کاربری Sense نیاز به تحول بزرگتری دارد
شاید به خاطر داشته باشید که رابط کاربری ویندوزموبایل بسیار زمخت و بدقیافه بود و کارکردن با انگشت با آن بسیار دشوار و طاقت فرسا بود. اچ‌تی‌سی با ابداع رابط کاربری Touch Flo 3D که بعد ها در HD2 به Sense UI تغییر نام داد، توانست محیط کاربری ویندوزموبایل را دگرگون کند و بر زیبایی و کارایی آن بیفزاید. رابط کاربری نسخه‌های قبلی اندروید، مانند اندروید ۲٫۲ نیز چندان زیبا و چشمگیر نبود و اچ‌تی‌سی با گوشی‌هایی مانند Desire و رابط کاربری Sense 2.1 توانست کاربرانی را که خواستار رابط کاربری زیبا و کارا بودند به سمت خود جذب کند، در حالی که رابط کاربری TouchWiz در آن زمان از نظر زیبایی و کارایی با فاصله زیادی عقب‌تر از Sense بود.

اما اوضاع همیشه بر وفق مراد نماند و اچ‌تی‌سی با معرفی Sense 3.0 در گوشی سنسیشن به نظر من زیاده‌روی کرد و سرعت و کارایی را تاحد زیادی فدای زیبایی رابط کاربری کرد. همچنین اندروید ۴ از نظر محیط کاربری نسبت به اندروید ۲٫۳ جهش بسیار بزرگی داشت و به اعتقاد بسیاری از کاربران، دیگر محیط اندروید زشت و بدقیافه نیست و بسیاری کاربران ترجیح می دهند اندروید خالص گوگل را بدون پوسته‌های اضافه با گوشی‌های نکسوس و یا سری رام های مشهور Cyanogen Mod تجربه کنند.

اوج شلوغی و سنگینی HTC Sense در نسخه ۳٫۵ و ۳٫۶ در گوشی‌های Sensation XL و XE بود در حالی که سامسونگ با نسخه سوم تاچ‌ویز در گوشی‌های گلکسی اس ۲ و گلکسی نوت ضمن اضافه کردن چندین قابلیت جدید سرعت رابط کاربری را حفظ کرده بود. این مورد را با چیپست قدرتمند Exynos سامسونگ و صفحه نمایش‌های خارق‌العاده Super AMOLED ترکیب کنید تا دلیل اصلی مهاجرت کاربران را متوجه شوید.

اچ‌تی‌سی که به ظاهر متوجه این موضوع شده بود سعی کرد در نسخه چهارم از رابط کاربری سنس کمی از انیمیشن‌های غیرضروری بکاهد تا سرعت لازم را به گوشی‌هایش بازگرداند، اما همانطور که می‌بینیم حتی پردازنده چهارهسته‌ای Nvidia Tegra3 با همه ۱۲ هسته گرافیکی‌اش از پس این رابط کاربری به خوبی بر نمی‌آید. در مقابل سامسونگ در نسخه چهارم از تاچ‌ویز امکاناتی نظیر S Voice، Smart Stay، Direct Call و Gesture های حرکتی را به گلکسی اس ۳ اضافه کرد و می‌بینیم که با وجود عرضه دیرتر این گوشی، آمار فروش به نفع سامسونگ است.

عرضه آپدیت‌ها
یکی از دلایل اصلی پراکندگی سیستم عامل اندروید این است که شرکت‌های مختلف با وجود اینکه گوشی‌ها از نظر سخت‌افزاری توانایی اجرای سیستم عامل جدید را دارند، با بهانه‌های مختلف از آپدیت کردن آنها به آخرین نسخه اندروید خودداری می‌کنند. این رفتار شاید باعث فروش بیشتر مدل‌های جدید شود، اما آپدیت بعضی گوشی‌های نسبتاً قدیمی می‌تواند طرفداران وفادار یک برند را نگه دارد و به کاربران دیگر این حس را القا کند که در صورت خرید یک گوشی از این برند حداقل تا چند سالی از نظر نرم‌افزاری پشتیبانی خواهند شد. به طور مثال گوشی های Desire HD و Galaxy S که هیچ گاه آپدیت اندروید ۴ را دریافت نکردند، از نظر سخت افزاری چیزی از HTC One V کمتر نداشتند.

حالا که زمزمه‌هایی از آپدیت سریع اندروید ۴٫۱ برای گلکسی اس ۳ سامسونگ به گوش می‌رسد، اگر اچ‌تی‌سی سریع‌تر بجنبد و بتواند آپدیت را زودتر برای سری One خود عرضه کند، هم با ویژگی جدید Project Butter سرعت بیشتر را به گوشی‌هایش هدیه خواهد کرد و هم می تواند کاربران بیشتری را به خرید گوشی‌های جدیدش ترغیب کند.

نتیجه گیری
به شخصه به عنوان یک طرفدار وفادار و کاربری که در طول چندسال تنها از گوشی های اچ‌تی‌سی مانند Diamond2، Desire و Sensation استفاده می‌کرده، وقتی One X را در دست گرفتم و کیفیت ساخت و صفحه نمایش حیرت‌انگیز آن را مشاهده کردم، تصمیم گرفتم به عنوان گوشی بعدی پرچمدار اچ‌تی‌سی را برگزینم، اما کمی که بیشتر با آن کار کردم و لگ‌های رابط کاربری و کیفیت نه چندان حیرت‌انگیز دوربین را تجربه کردم، تصمیم گرفتم برای یک بار هم که شده به سری محبوب گلکسی اس سامسونگ روی بیاورم و می‌توانم بگویم از تصمیمم پشیمان نیستم. درست است که از کیفیت ساخت و زیبایی محیط کاربری اچ‌تی‌سی در گلکسی اس ۳ خبری نیست، اما در عوض با رابط کاربری سریع‌تر و روان‌تر، باتری قابل تعویض و اسلات کارت حافظه و البته چیپست قدرتمندتر چیز زیادی را از دست نداده‌ام.

به نظر من طراحی سخت افزاری گوشی‌های اچ‌تی‌سی بهترین است و لیاقت بهترین نرم‌افزار را نیز دارد. خوب است اچ‌تی‌سی در سری جدید گوشی‌های خود کمی از زیبایی را فدای کارایی کند و به لاک‌اسکرین و ویجت‌های زیبایش قناعت کرده و بقیه رابط کاربری اندروید را به حال خودش رها کند.

نظر شما چیست؟ به نظرتان اچ‌تی‌سی چگونه می تواند جایگاه قبلی خود را در دنیای اسمارت فون ها از سامسونگ پس بگیرد؟